داستان غدير خم

سال دهم هجرت بود و پيامبر از آخرين سفر حج خود باز مي گشت، گروه انبوهي كه تعدادشان را تا صد و بيست هزار رقم زده اند او را بدرقه مي كردند تا اين كه به پهنه بي آبي به نام غدير خم رسيدند.

نيم روز هيجدهم ذي الحجه بود كه ناگهان پيك وحي بر رسول خدا صلی الله عليه و آله نازل شد و از جانب خدا پيام آورده كه: «اي رسول آنچه از جانب پروردگارت بر تو نازل شده به گوش مردم برسان و اگر چنين نكني رسالت او را ابلاغ نكرده اي و خداوند تو را از گزند مردمان حفظ خواهد كرد» پيامبر دستور توقف دادند و همگان در آن بيابان بي آب و در زير آفتاب سوزان صحرا فرود آمدند و منبري از جهاز شتران براي پيامبر ساختند و رسول خدا بر فراز آن رفته و روي به مردم كردند. ابتدا خداي را سپاس فرموده و از بديهاي نفس اماره به او پناه جست و فرمود: اي مردم بزودي من از ميان شما رخت بر مي بندم، آنگاه مي افزايد چه كسي بر مومنين در ارزيابي مصلحت ها و شناخت و تصرف در امور سزاوارتر است همه يك سخن مي گويند خدا و پيامبر داناترند.
 

مقاله پیرامون عید غدیر خم

| این مقاله به مناسبت عید غدیر خم فراهم گردیده |

مقاله عید غدیر خم را برای شما عزیزان در تک تحقیق قرار داده ایم.در ابتدا توضیحی در مورد عید غدیر سپس آداب و اعمال عید غدیر و در آخر هم احادیث و اشعار در وصف عید غدیر خم پرداخته شده است ، که فهرست مقاله عید غدیر خم بصورت زیر است:

عید غدیر چه روزی است؟

داستان غدیر

خطبه غدیریه امام على (ع)

پیام عید غدیر

اعمال شب و روز عید غدیر

احادیث غدیر

نام های عید غدیر

شعر در مورد عید غدیر

معصومین (ع) حضرت امیرالمومنین(ع) را به عنوان امین خدا در روی زمین معرفی کرده و در زیارت نامه ها هم آن حضرت تحت این عنوان خطاب شده و ایشان را امین الله خوانده اند

منبع خبر: www.mehrnews.com

نماینده ولی فقیه وامام جمعه کرمانشاه گفت: بزرگداشت عیدغدیرخم در حقیقت بیعت مجدد مسلمانان با ائمه طاهرین (ع) و پیروی از امامت و ولایت آنها است. به گزارش خبرنگار مهر در کرمانشاه، آیت الله مصطفی علماء پیش از ظهر شنبه و در آستانه عید سعید غدیرخم، درهمایش" خادمان عترت و مسجد" که در تالار وحدت شهرکرمانشاه برگزار شد،اظهار داشت: معصومین (ع) حضرت امیرالمومنین(ع) را به عنوان امین خدا در روی زمین معرفی کرده و در زیارت نامه ها هم آن حضرت تحت این عنوان خطاب شده و ایشان را امین الله خوانده اند. وی افزود: کسی که امین الله است در تمام امور بر مردم اولی بوده و در امانتی که از سوی خداوند پیش وی باشد هرگز کم و کاستی نگذاشته و آنچه به او سپرده  شده را بیان می کند که در نتیجه  تمام اعمال و رفتارش رنگ خدا محوری دارد. آیت الله علماء با تاکید بر اهمیت ولایت و امامت در اسلام تصریح کرد: مسئله ولایت حرف اساسی و اصولی در اسلام بوده  ودر حقیقت با این اصل مهم خداوند مدیریت در دین را به دست معصومین (ع) سپرده است که سرسلسله این امر در ید بیضای حضرت علی (ع) می باشد. امام جمعه کرمانشاه با اشاره به اهمیت عید غدیر خم گفت: عید غدیر خم یکی از بزرگترین و مهم ترین اعیاد مسلمانان است که در این روز با برکت آخرین پیامبرخدا در زمین، امامت و ولایت ائمه معصومین (ع) را اعلام کرده و به نمایندگی از تمام مسلمانان آن روزگار و مسلمانان قرنهای بعد از هزاران نفر با ایشان بیعت کردند.

معصومین (ع) حضرت امیرالمومنین(ع) را به عنوان امین خدا در روی زمین معرفی کرده و در زیارت نامه ها هم آن حضرت تحت این عنوان خطاب شده و ایشان را امین الله خوانده اند

منبع خبر: www.mehrnews.com

نماینده ولی فقیه وامام جمعه کرمانشاه گفت: بزرگداشت عیدغدیرخم در حقیقت بیعت مجدد مسلمانان با ائمه طاهرین (ع) و پیروی از امامت و ولایت آنها است. به گزارش خبرنگار مهر در کرمانشاه، آیت الله مصطفی علماء پیش از ظهر شنبه و در آستانه عید سعید غدیرخم، درهمایش" خادمان عترت و مسجد" که در تالار وحدت شهرکرمانشاه برگزار شد،اظهار داشت: معصومین (ع) حضرت امیرالمومنین(ع) را به عنوان امین خدا در روی زمین معرفی کرده و در زیارت نامه ها هم آن حضرت تحت این عنوان خطاب شده و ایشان را امین الله خوانده اند. وی افزود: کسی که امین الله است در تمام امور بر مردم اولی بوده و در امانتی که از سوی خداوند پیش وی باشد هرگز کم و کاستی نگذاشته و آنچه به او سپرده  شده را بیان می کند که در نتیجه  تمام اعمال و رفتارش رنگ خدا محوری دارد. آیت الله علماء با تاکید بر اهمیت ولایت و امامت در اسلام تصریح کرد: مسئله ولایت حرف اساسی و اصولی در اسلام بوده  ودر حقیقت با این اصل مهم خداوند مدیریت در دین را به دست معصومین (ع) سپرده است که سرسلسله این امر در ید بیضای حضرت علی (ع) می باشد. امام جمعه کرمانشاه با اشاره به اهمیت عید غدیر خم گفت: عید غدیر خم یکی از بزرگترین و مهم ترین اعیاد مسلمانان است که در این روز با برکت آخرین پیامبرخدا در زمین، امامت و ولایت ائمه معصومین (ع) را اعلام کرده و به نمایندگی از تمام مسلمانان آن روزگار و مسلمانان قرنهای بعد از هزاران نفر با ایشان بیعت کردند.

[مقدمه: این داستانِ واقعى، خاطره یک استاد الهیات دانشگاه شیکاگو (در امریکا) درباره زندگى یکى از دانشجویانش است که در ابتدا منکر خدا بود، ولى بعدا با تأمل روى یک جمله که استادش به او گفته بود، زندگى‏اش تغییرات اساسى پیدا مى‏کند، و این، در حالى است که او مبتلا به سرطان ریه است و زندگى‏اش رو به افول.
این داستان را جان پاول، کشیش و استاد دانشگاه شیکاگوى امریکا درباره یکى از دانشجویان کلاس خداشناسى‏اش نقل مى‏کند.]
* * *
حدود دوازده سال پیش بود که یک روز، بلند شدم تا پرونده‏هاى دانشجویان کلاس درس خداشناسى (الهیات) اولین دوره‏ام را ببینم. آن روز، اولین روزى بود که من «تامى» را مى‏دیدم. در نگاه اوّل، توجهم را به خود جلب کرد. او موهاى بلند بورش را که تا زیر شانه‏هایش مى‏رسید بافته بود. اولین بارى بود که پسرى را با این چنین موهاى بلندى مى‏دیدم. البته مى‏دانم که پشت این ظاهر و آنچه داخل این سر وجود دارد مهم است . آن روز چندان آمادگى نداشتم و کمى هیجان‏زده شده بودم. فورى روى پرونده تامى به خاطر عجیب و غریب بودنش حرف «S» نوشتم. در همان روز اوّل، تامى نشان داد که منکر خداست. او مرتّب اعتراض مى‏کرد و عشق بدون قید و شرط به خدا را رد مى‏کرد. ما با یکدیگر در آرامش نسبى، آن نیم‏سال تحصیلى را به سر کردیم. اگرچه براى موافقت با حضور او در کلاس، دچار زحمت بسیارى بودم.
 

یک برنامه تلویزیونی مکتوب
پلاتو اول / مجری شاداب / با لبخندهای زیبا و حرکتی سر حال و شاداب
وقتی نام امیرمؤمنان علی ‏علیه السلام روی زبان آدما نقش می‏بنده آدم احساس می‏کنه روی ابرها داره راه می‏ره و حالا که ما می‏خواهیم توی این برنامه روی ابرهای باصفای نام علی‏ علیه السلام راه بریم بذارید با تمام وجود فریاد بزنیم / بسم الله الرحمن الرحیم
پلاتو دوم / مجری با چشم‏های شاداب و تصویری که حرکت می‏کند سعی می‏کند بیشتر برای القاء حرف‏ها از صورتش و ویژگی‏های صورتش استفاده کند.
راستش بخواید ما عاشقای حضرت امیر توی تمام عیدا و شادی‏ها از همه بیشتر دلمون به یه عید خوش / یعنی با یه عید که خیلی صفا می‏کنیم و اون عید غدیر / این عید غدیر چند تا ویژگی عمده دارد، اول این‏که بر پیشانی نورانیش نام مولا ثبت‏ شده، دوم این‏که تمام تاریخ هزار و چهارصد ساله شیعه توی این روز رقم می‏خوره و سوم و چهارم و پنجم و... این‏که ما شیعه‏ ها توی این روز مست می‏شیم مست از صهبای غدیر خم، مست از نام علی، مست از لطافت چشمان با طراوت مردی که تپش قلب ما شیعه‏ ها با نبض ملکوتی اون کوک می‏شه / یا علی مدد
 

قیاس این زمان با زمان حضرت علی (علیه‌السلام)

اگر به دوره چند ساله ولایت و امامت امیرالمومنین علیه السلام امامت به مفهوم حاکمیت، نظری بیاندازید، خیلی کمک می کند به این که بدانید در چه موقعیتی از تاریخ انقلاب و این جهاد بزرگ و مقدس قرار گرفتید. دورانی که حکومت به امیرالمومنین علیه السلام رسیده، تقریباً شبیه به دوران معاصر شماست. به لحاظ زمانی، سال سی و پنج هجری یعنی بیست و پنج سال از رحلت پیامبر گذشته بود. اینها که می گویم خوب دقت کنید برای عبرت گرفتن از تاریخ لازم است.

تاریخ را دو جور می شود خواند؛ یک جور مثل قصه که بدانیم قبلاً چه اتفاقی افتاده، به قصد آفرین یا نفرین گفتن به کسانی، این خوب است؛ اما اگر بخواهیم اقتدا بکنیم و مفهوم امام و مأموم و امام و امت تحقق پیدا بکند، اصلاً کافی نیست. یک روش دومی برای خوانش تاریخ و بازخوانی تاریخ  و سیره پیامبر و اهل بیت علیه السلام است که ما را به آن شیوه بازخوانی تاریخ توصیه کردند که فقط قصه خوانی نیست؛ خواندن به قصد عبرت گرفتن است: فاعتبروا یا اولی الابصار.

تقریباً هر جا قرآن کریم به سرگذشت انبیا و اولیا یا اقوام صالح و فاسد اشاره می کند، به یک زبانی دعوت به اعتبار می کند. یک فاعتبروا بعدش می گوید که ما نخواستیم یک قصه ای فقط گفته باشیم که چه شد. عبرت گیری یعنی جور تاریخ را بشناس و موارد مشابه را در دوران خودت پیدا کن و از سوراخی که کسانی در آن دوره  گزیده شدند، شما دیگر گزیده نشوید. عبرت گرفتن از تاریخ یعنی مواجهه صحیح تجربه اندوزانه با تاریخ. بفهمیم چه کسانی چه کردند و چرا، چه نکردند و چرا و اینک ما چه باید بکنیم و چه نباید بکنیم. بعضی ها ممکن است بگویند این یک نوع شبیه سازیست؛ شبیه سازی غیر از عبرت است. آن تحریف تاریخ است. شبیه سازی یعنی شما فقط یک  شباهت های صوری بین این دوره و آن دوره پیدا کنید، اما عبرت گرفتن یک جور شبیه یابی است، نه شبیه سازی؛ یعنی شما در تاریخ، تاریخ نمی خوانید به قصد آفرین و نفرین گفتن، بلکه می خوانید تا تکلیف خودتان معلوم بشود که امروز من باید چه کنم.

خوارج و عزم جنگ با على عليه السلام
در اثناى زمانى كه اميرالمؤ منين على عليه السلام در كوفه منتظر انقضاى مدت قرارداد حكميت بود، تا مجددا به جنگ با معاويه اقدام كند؛ طايفه اى عباد و نساك از خواص اصحاب اميرالمؤ منين على عليه السلام به تعداد چهار هزار نفر با هم متفق و متحد شده از كوفه بيرون رفتند و حزب تشكيل دادند.
آنان با شعار لا حكم الا لله و لا طاعة لمن عصى به مخالفت با اميرالمؤ منين على عليه السلام برخاستند.
اى طايفه با تبليغات فراوان توانستند كه هشت هزار نفر ديگر را همفكر خود كنند و لشكر دوازده هزار نفرى فراهم آورند، در موضع حروراء ⁽¹²⁰⁾ اردو زدند و فردى به نام عبدالله بن كواء را امير خود قرار ساختند.
اميرالمؤ منين على عليه السلام عبدالله بن عباس را به سوى آنان فرستاد تا بپرسد چه مى گويند و چه مى خواهند! براى كدام مقصود اجتماع كردند!
عبدالله بن عباس نزد آنان رفت ، چون او را ديدند با آواز بلند گفتند: واى بر تو اى ابن عباس ! آيا تو هم مثل اميرت على بن ابى طالب عليه السلام كافر شدى ؟
عبدالله گفت : يكى از شما كه عالم تر است نزد من آيد تا با هم سخن بگوييم . عتاب بن اعور ثعلمى به سوى عبدالله آمد و دو مقابلش ايستاد، و هر چه مى گفت از قرآن مى گفت و گويا همه قرآن را حفظ كرده ، و بر معانى آن واقف بود، سخنهاى بسيارى گفت بن عباس همچنان ساكت و خاموش ‍ ماند.

كوتاه از نشست «دلالت دولت، آيين‌نامه حكومت و مديريت در عهدنامه مالك اشتر»

مقدمه

رفتار سياسى امير مؤمنان، پرتوى از سير و سلوك دينى و جلوه‏اى از سرسپردگى او در برابر فرمان الهى است. امام‏عليه السلام چه هنگامى كه به سكوت و كناره‏گيرى بيست و پنج ساله تن مى‏دهد و چه آن زمان كه رهبرى سياسى جامعه اسلامى را بر عهده مى‏گيرد، در پى آن است كه نشانه‏هاى دين را در جاى خود بنشاند و حدود الهى را از پايمال شدن برهاند. ⁽¹⁾ از اين رو، در سيره امام على‏عليه السلام ردپايى از رفتار صرفا سياسى نمى‏توان يافت؛ ⁽²⁾ هر چند بيش‏تر مخالفان و برخى از هواداران، به چيزى جز سكوت نمى‏انديشند و انگيزه‏هاى دينى را در قلمرو جهت‏گيرى‏هاى سياسى خود راه نمى‏دهند. به هر حال، بررسى رفتار متقابل امام و مخالفان سياسى را در دو بخش پى مى‏گيريم:

بخش اول: دوران خلفاى سه گانه

امام على‏عليه السلام از آغاز خلافت ابوبكر (11 ه .) تا قتل عثمان (35 ه .) دوران سخت و طاقت‏فرسايى را پشت سر گذاشت كه حوادث آن به خار در چشم و استخوان در گلو مى‏مانست . از فعاليت‏هاى امام در اين دوران طولانى، جز برهه‏اى از آغاز و انجام آن (جريان سقيفه و شورش عليه عثمان) گزارش چندانى به دست نرسيده و تاريخ از قهرمان بى‏هماورد سال‏هاى آغازين اسلام، زاهدى خانه‏نشين را به نمايش گذاشته است. با اين همه، آنچه در گوشه و كنار كتاب‏هاى تاريخى و روايى آمده، اندكى از تلاش‏هاى دينى ـ سياسى امير مؤمنان را مى‏نماياند و از آن حضرت، سياستمدارى دين‏باور و مصلحى نيك‏انديش به تصوير مى‏كشد. جا دارد ارزيابى اجمالى امام را از عملكرد خلفا و رفتار سياسى خويش، طليعه اين گفتار سازيم : هان! به خدا سوگند فلان [ ابوبكر] جامه خلافت را پوشيد و مى‏دانست خلاف جز مرا نشايد، كه آسياسنگ تنها گرد استوانه به گردش درآيد... چون چنين ديدم، دامن از خلافت درچيدم و پهلو از آن پيچيدم و ژرف بينديشيديم كه چه بايد، و از اين دو، كدام شايد؟ با دست تنها بستيزيم، يا صبر پيش گيرم و از ستيز بپرهيزم؟... چون نيك سنجيدم، شكيبايى را خردمندانه‏تر ديدم و به صبر گراييدم؛ حالى كه ديده از خار غم خسته بود و آوا در گلو شكسته... تا آن كه نخستين، راهى را كه بايد پيش مى‏گرفت و ديگرى [ عمر] را جانشين خويش گرفت... شگفتا ! كسى كه در زندگى مى‏خواست خلافت را واگذارد، چون اجلش رسيد، كوشيد تا آن را به عقد ديگرى درآرد. خلافت را چون شترى ماده ديدند و هر يك به پستانى از او چسبيدند و سخت دوشيدند و تا توانستند نوشيدند. سپس آن را به راهى در آورد ناهموار، پرآسيب و جان‏آزار... من آن مدت دراز را با شكيبايى به سر بردم، رنج ديدم و خون دل خوردم. چون زندگى او به سر آمد، گروهى را نامزد كرد و مرا در جمله آنان درآورد. خدا را چه شورايى! من از نخستين چه كم داشتم كه مرا در پايه او نپنداشتند و در صف اينان داشتند. ناچار با آنان انباز و با گفت و گوشان دمساز گشتم. اما يكى از كينه راهى گزيد و ديگرى داماد خود را بهتر ديد، و اين دوخت و آن بريد، تا سومين [ عثمان‏] به مقصود رسيد و همچون چارپا بتاخت و خود را در كشتزار مسلمانان انداخت، و پياپى دو پهلو را آكنده كرد و تهى ساخت. خويشاوندانش با او ايستادند و بيت‏المال را خوردند و بر باد دادند. چون شتر كه مهار برد و گياه بهاران چرد، چندان اسراف ورزيد كه كار به دست و پايش پيچيد و پرخورى به خوارى، و خوارى به نگونسارى كشيد. ⁽³⁾

امام و غصب خلافت

هنگامى كه اندوه رحلت پيامبر اكرم‏صلى الله عليه وآله، امير مؤمنان را بى‏تاب ساخته و تدفين پيكر آن حضرت، وى را از هر انديشه ديگرى باز داشته بود، ⁽⁴⁾ گروهى مهاجر و انصار در سقيفه بنى‏ساعده گرد آمدند و بر سر تعيين خليفه و جانشينى پيامبر، به نزاع پرداختند. شايستگى امام براى خلافت به اندازه‏اى ترديدناپذير بود كه عبدالرحمن‏بن عوف، يكى از دلايل برترى مهاجران را براى تصدى خلافت، وجود على‏بن ابى‏طالب‏عليه السلام در ميان آنان دانست و با زيركى، نام ابوبكر و عمر را نيز در كنار نام على نشاند. انصار اين سخن را تا اندازه‏اى پذيرفتنى يافتند و بر شايستگى امام على‏عليه السلام چنين تأكيد ورزيدند: «آرى، در ميان مهاجران شخصى است كه اگر خلافت را بپذيرد، هيچ كس ياراى هماوردى با او را ندارد.» ⁽⁵⁾ با اين همه، انگيزه‏هايى كه در آينده به برخى از آنها اشاره خواهد شد، زمام حكومت را به دست كسان ديگرى داد ⁽⁶⁾ و امام‏عليه السلام را از دستيابى به حق خود بازداشت. موضع‏گيرى امام در برابر اين رويداد، در قالب شيوه‏هاى زير بود:

.1 بيان دلايل برترى خويش

مقدمه

تاريخ عقل و تعقل، همزاد تاريخ بشرى است؛ وجه مميز انسان از موجودات ديگر، عقل او است، و آدمى با تعقل به حيات انسانى خويش ادامه مى‏دهد. به فرموده امام على‏عليه السلام الانسان بعقله؛ ⁽¹⁾ «انسان به عقل خود انسان است.» و باز مى‏فرمايند: اصل الانسان لبه؛ ⁽²⁾ «اصل انسان خرد او است.» بنابراين تاريخ تعقل با پيدايش آدم آغاز مى‏شود.

معمولا در كتاب‏هاى تاريخ فلسفه گفته مى‏شود تعقل در سواحل آسياى صغير و در منطقه ايونيا باظهور طالس و آناكسيمندرشروع شده است و پيش ازآن مردم در دوران تخيل مى‏زيسته‏اند. اين سخن اگر درست باشد، كه چنين نيست، تنها درباره شروع نوع خاصى از تعقل صادق است،نه درباره پيدايى تعقل و خردورزى به معناى كلى آن. البته توجه به عقل و تعقل فلسفى و به سخنى ديگر، تعقل در باب تعقل فلسفى و نقد و بررسى آن امرى متأخر است و بر اساس اطلاعات مكتوب و باقيمانده، ابتدا در زمان سوفسطائيان و سقراط به شكلى ناقص مطرح شده است. پس از آن در عصر جديد با فرانسيس بيكن و رنه دكارت و جان لاك بار ديگر مسئله معرفت و به خصوص تعقل،مورد توجه جدى قرار گرفت و درآثار ايمانوئل كانت به اوج خود رسيد و مساوى با فلسفه شد و در نهايت به علم معرفت‏شناسى جديد انجاميد.

هنگامى كه به مباحث مطرح‏شده در تاريخ فكر و فلسفه نظر مى‏كنيم، مى‏بينيم كه عقل افلاطون با عقل ارسطو، عقل متكلمان با عقل عارفان، عقل دكارت با عقل كانت و ... تفاوت مى‏كند و هر كس معناى خاصى از آن را اراده كرده است . اين‏جااست كه پيچيدگى مسئله خود را نشان مى‏دهد و معلوم مى‏شود كه تلقى انسان‏ها از چيزى كه انسان بودن آنها به آن است، يكسان نيست. لازمه اين اختلاف نظر آن نيست كه بگوييم هر كس عقل خاصى داردكه متفاوت و متباين با عقل ديگران‏است ؛بلكه مى‏توان گفت اين اختلاف به دليل اختلاف در تفسير عقل است.

اختلاف در تفسير را نيز مى‏توان به كاركردهاى متفاوت عقل و قابليتهاى گوناگون آن بازگرداند . بدين‏سان اهميت بررسى عقل و تعقل از ديدگاه امام على‏عليه السلام روشن مى‏شود؛ چرا كه خداوند متعال با فضل خويش آن امام حكيم را از عالى‏ترين درجه عقل بهره‏مند ساخته است و هم اواست كه مى‏تواند مفسر عقل و تبيين‏كننده تعقل و مسيرهاى درست آن باشد.

عقل در لغت و اصطلاح

مقاله اي از دكتر علی فلاح رفیع،رئیس مركز هم اندیشی استادان و نخبگان دانشگاهی: هر آنجایی كه حجت ظاهر در دسترس نباشد آدمی را حجتی باطن به نام عقل، وجدان و فطرت هست كه همواره در دسترس اوست و بلكه همراه اوست: «فاقم وجهك للدین حنیفاً فطرت الله التّی فطر الناس علیها.»

از آنچه تاریخ تاكنون به ما نشان داده است می توان دریافت كه پیروان هر دین و آیینی خود را اهل نجات دانسته و حتی فرق و مذاهب موجود در داخل هر یك از ادیان نیز طریقه خود را تنها طریقه نجات و سعادت معرفی می كنند. بر همین اساس بحث از نجاتبخشی در ادیان و تفكر و تأمل پیرامون آن یكی از مباحث بنیادی و مهم در نزد متفكران و فیلسوفان دین بوده است.

در همین راستا به اعتقاد پیروان مذهب تشیع راه نجات و سعادت منحصر در این مذهب است. و شیعیان معتقدند طریق هدایت و صراط مستقیم همان راهی است كه آنها می پویند، راهی كه به بهشت و سعادت منتهی می گردد. حق اعتقادی است كه شیعیان از آن برخوردارند و كسانی كه ولایت حضرت علی علیه السلام را نپذیرفته باشد به بهشت سعادت راه نخواهند یافت.

مقاله اي از دكتر علی فلاح رفیع، رئیس مركز هم اندیشی استادان و نخبگان دانشگاهی:  كسانی كه در دنیا شیعه اسمی و ظاهری علی علیه‌السلام نبوده‌اند اما در عمل او را یاری كرده‌اند، وقتی در سرای دیگر وارد می‌شوند حقایق بر آنان روشن می‌گردد و اینان در زمره شیعیان علی علیه‌السلام قرار خواهند گرفت.

دكتر علی فلاح رفیع

رئیس مركز هم اندیشی و نخبگان دانشگاهی

4- تحقیق و بررسی

الف) حق جویی در دنیا،حق یابی در آخرت

از اصولی که طی مقدمات پیشین ذکر گردید این حقیقت آشکار می شود که آدمیان از عقل و وجدان و فطرت خدا جویی و حقیقت طلبی برخوردارند و چنانچه چشم فطرت حق جوی خود را کور نکرده و چشمه جوشان عقل حقیقت بین خود را مسدود نکرده باشند در صحنه قیامت بینا محشور خواهند شد.

اینان در دنیا به دنبال حق بوده اند و مگر نه این بود که پیامبر گرامی اسلام صلوات الله علیه فرمود: هر جا حق باشد علی در آنجاست. و این دعایی بود که پیامبر اسلام فرمود: «خداوندا علی به هر جانب روی می گرداند حق را بدان سو بدار» و به یقین دعای آن حضرت هیچگاه از درگاه الهی مردود نخواهد شد. و مگر نه این است که علی امام عدالت جویی، حق طلبی، زهد، اخلاص، اخلاق پسندیده، عشق الهی و تمامی اوصاف نیکوی انسانی است و دوستی علی یعنی دوستی همه خوبی ها و دشمنی او یعنی دشمنی همه خوبی ها. لذا پیامبر فرمود: «یا علی لا یحبک الا مومن و لا یبغضک الا منافق»[1]

مگر نه این بود که ملاک نجات در قیامت اقرار زبانی نیست بلكه آدمیان به هر میزان که خود را در دنیا با حق تطبیق داده باشند به همان میزان اهل نجاتند و اگر رابطه دنیا و آخرت از نوع رابطه حقیقی است و هر آنچه در اینجا کاشته شود در آخرت درویده می شود. پس هر آن کس که در این سرای به میزان قدرت تشخیص و توانایی و استعداد خدادادییش مطابق با حق رفتار کرده باشد در عقبی به همان میزان نتیجه حق جویی و حقیقت طلبی خود را بالعیان مشاهده می کند. دقیقاً به همین دلیل است که بهشت دارای درجات است و جهنم نیز دارای درکات.

و از اصول پیشین آشكار شد كه هر انسانی كه به میزان قدرت و توانائیش تلاش کرده باشد خدای سبحان به فضل خود بر تلاش او بیفزاید و حسناتش را افزون کند.

خوراک علی علیه السلام

على عليه السلام هرگز دو خورشت يكجا صرف نكرد چنانكه در شب شهادتش نيز به دخترش ام كلثوم كه براى او نان و شير و نمك فراهم كرده بود فرمود مگر نمي دانى پدرت تا كنون بيش از يك غذا نخورده است؟ شير را بردار و همين نان و نمك كافى است! حضرت باقر عليه السلام فرمود بخدا سوگند شيوه على عليه السلام چنان بود كه مانند بندگان غذا مي خورد و بر زمين مى‏نشست، دو پيراهن سنبلانى مي خريد و غلامش را مخير مي نمود كه بهترين آنها را بردارد و خود آن ديگرى را مى‏پوشيد و اگر آستين و يا دامنش بلندتر بود آن را قطع مي كرد. در مدت پنج سال خلافتش آجرى روى آجر نگذاشت و طلا و نقره‏اى نيندوخت به مردم نان گندم و گوشت مي خورانيد و خود به منزلش مي رفت و نان جو با سركه مي خورد و هر گاه با دو كار خدا پسند روبرو مي شد سخت‏ترين آنها را انتخاب مي كرد و هزار بنده از دسترنج خود آزاد كرد كه در آن دستش خاك آلود و صورتش عرق ريخته بود و كسى را تاب و توان كردار او نبود (1). ابن جوزى          مي نويسد روزى عبد الله بن رزين به خانه على عليه السلام رفت و ديد آن حضرت كمى گوشت و آرد جو با آب مخلوط كرده و در كاسه‏اى مي جوشاند! عبد الله عرض كرد يا امير المؤمنين اين چه غذائى است كه شما مي خوريد؟شما خليفه مسلمين هستيد و تمام بيت المال در دست شما است و شما مجازيد كه به اندازه سد جوع از اغذيه قوى طعام بخوريد. على عليه السلام فرمود براى والى مسلمين بيش از اين جائز نيست.

عبد الله بن ابى رافع گويد روز عيد به خدمت على عليه السلام رفتم انبانى كه مهر شده بود نزدش آوردند و در داخل آن نان جوين خشگ و كوبيده ديدم كه آن حضرت از آن تناول فرمود، عرض كردم يا امير المؤمنين اين انبان را براى چه مهر مي كنيد؟ فرمود: براى آن مهر مي كنم كه مي ترسم اين دو فرزندم (حسنين عليهما السلام) آن را با روغن و يا زيت نرمش كنند.

راز ولادت علي عليه السلام در درون کعبه

در سيزدهم رجب سال 30 عام‏الفيل، حادثه بس عجيبى رخ داد كه هرگز در تاريخ بشريت سابقه نداشته و بعد از آن نيز تكرار نشده است، و آن حادثه، به دنيا آمدن نوزادى است در درون خانه كعبه كه به نام على عليه‏السلام اسم‏گذارى شد.

مادر وى فاطمه، دختر اسد فرزند هاشم است كه جزء نخستين زنانى شمرده مى‏شود كه به پيامبر اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله ايمان آورد و پيش از بعثت از آيين ابراهيم پيروى مى‏كرد. همين فاطمه زنى است كه سخت مورد احترام پيامبر اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله بوده است.

پدر اين طفل، عمران معروف به ابوطالب، حامى بزرگوار رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله بود.

تولد در كعبه
على عليه السلام فرزند كعبه

علامه ابن صباغ مالكى گويد: على عليه السلام در مكه مشرفه در داخل بيت الحرام (كعبه) در روز جمعه، سيزدهم ماه خدا يعنى ماه رجب سال سى‏ام عام الفيل به دنيا آمد. و پيش از او هيچكس در كعبه متولد نشد، و اين فضيلتى است كه خداوند به جهت بزرگداشت و بالا بردن مقام و اظهار كرامت او مخصوص حضرتش گردانيده است. ( الفصول المهمة، ص 30)

كيفيت ولادت على (ع)

كيفيت ولادت حضرت على همانند اوصاف و شمائلش بى نظير بوده، و در تاريخ بشريت كسى همانند او ديده نشده است!

"فاطمه بنت اسد" ـ مادر گرامى امام علي ‌ـ در حالى كه مانند ساير مردم، خانه‏ كعبه را طواف مى‏نمود درد زايمان وى را فرا گرفت و در ميان زائران خانه خدا در حالى كه به شدت متاثر بود مناجاتى با صاحب كعبه كرد و گفت:

پروردگارا! من به تو و به تمام پيامبران و سفيران آسمانى و كتاب‏هاى آنان ايمان دارم، تو مى‏دانى كه من به " خليل الله" ـ حضرت ابراهيم ـ ايمان داشته، و آئينش را با جان و دل مى‏پذيرم، تو را به بنيانگذار بيت، و عظمت كعبه، و به احترام اين مولود عزيزى كه در شكم دارم، و او پيوسته با من انس گرفته و تكلم مى‏نمايد، اين ولادت را برايم آسان گردان.

دعاى فاطمه مستجاب شد. ناگاه تماشاگران مشاهده كردند كه خانه خدا از سوى جنوب شرقى (باب مستجار) باز شد، و فاطمه وارد كعبه گشت، و ديوار باز شده آن بهم پيوست، و تا سه روز در شريفترين مكان گيتى مهمان خدا شد، و نوزاد خود را به كمك ماموران الهى و حوريان بهشتى به دنيا آورد. مردم تماشاگر، اين قضيه شگفت انگيز را دهان به دهان به گوش مردم مكه رساندند، و جمعيت انبوهى دور كعبه گرد آمده و منتظر نتيجه آن بودند، و حتى متصديان و كليد داران كعبه هر چه تلاش كردند، نتوانستند در كعبه را باز كنند، و لذا جمعيت فراوانى از رفتن به خانه و كار و كسب خود بازمانده، و با شوق و ولع شديد مى‏خواستند با ميهمان كعبه ديدار كنند.